* * **  * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

زندگي همچون بادکنکي است در دستان کودکي

که هميشه ترس از ترکيدن آن لذت داشتن آن را از بين ميبرد

یه روز دایی و زندایی مامانم که ریش سفید فامیلمونند اومدند خونمون شام. ما هم داشتیم سفره رو میچیدیم که شام رو بیاریم ولی مامانم گفت : سمیرا فعلا یه چایی واسه مهمونا بیار تابعد شام رو بخوریم.

خلاصه رفتم آشپزخونه و دیدم از عصر یه کم چایی کهنه دم سیاه تو قوری مونده خواستم یه چایی تازه دم کنم که دیدم آب سماور ته کشیده . گفتم خدایا چیکار کنم چیکار نکنم؟ یهو با خودم گفتم: خب از همین چای کهنه دم واسه مهمونا می برم و بعد شام یه چایی دشلمه براشون میریزم. چایی ها رو تو استکان شیشه ای ریختم و بعدش سماور رو پره آب کردم تا بجوشه و رفتم چایی ها رو تعارف کردم.

دایی قاسمعلی هی چپ چپ به استکان چایی نگاه می کرد و به زندایی میگفت خیلی پررنگه آخه دکتر بهش گفته بود چای پررنگ واسش ضرر داره. بلاخره دایی به من گفت بیا ببر چایی رو کم رنگش کن منم یهو تو رودروایستی موندم و نتونستم بگم سماور رو پر از آب کردم و گفتم : چشم!

رفتم آشپزخونه و آبجیم هم اونجا بود گفتم: خاک به سرم چی کار کنم؟ سماور که حالا حالاها جوش نمیاد. بلاخره جرقه ای به ذهنم زد و به آبجیم گفتم: آهان فهمیدم! همون چایی ها رو از استکان شیشه ای به فنجان میریزم تا رنگش زیاد معلوم نباشه!

حالا نقشمو عملی کردم و میخواستم چایی ها رو ببرم اما نمی تونستم جلوی خندمو بگیرم آبجیم هم که همه ی ماجرا رو دیده بود از خنده غش کرده بود.خلاصه من با هزار زور و زحمت خندمو نگه داشتم و رفتم اتاق و چایی ها رو تعارف کردم.

بازم دایی قاسمعلی گفت: انگاری بازم پررنگه اما ایندفعه زندایی نجیبه گفت: نمیشه تو به یه چیزی ایراد نذاری !؟کجاش پررنگه؟! بده خودم می خورم  و دایی هم مات و مبهوت  نظاره گر خالی شدن فنجانش بود.(بیچاره دایی!)

بعد رفتن مهمونا منو آبجیم ساعت ها خندیدیم البته یه کم هم عذاب وجدان چاشنی خندم بود.

اینم بگم که دایی قاسمعلی یه سالی میشه که دیگه تو جمع ما نیست.

سلام دوستان گلم حالتون چطوره؟

من که امروز خوبه خوبم. آخه روز معلم بود و یه گونی هدیه جمع کردم!(شوخی کردم)

امروز اکثر بچه ها برام کادو آورده بودند.

یکی گل، یکی روسری و اون یکی ادکلن و.....

اما یه کادویی امروز بیشتر از همه ی هدیه ها به دلم نشست و اون چیزی نبود جز یک کلوچه!

یکی از بچه های گلم به اسم الهام وقتی دید که دوستاش دارن برام هدیه میدند اومد یه کم کنار میزم وایستاد و بعدش رفت یه کلوچه از کیفش برداشت و اومد.

 اول فکر کردم داده تا کلوچه رو براش باز کنم بدم بخوره.

خلاصه کلوچه رو باز کردم و دادم بهش اما بهم گفت : خانوم معلم اینم کادوی منه برای شما!

دوتا کلوچه آوردم یکیش واسه تو یکیش هم واسه خودم.

یه لحظه از اون پاکی و سادگی نوگل ۵ساله ام الهام خیلی خوشم اومد و اون کلوچه بهترین کادویی بود که از بچه ها گرفته بودم، چون اون رو واقعا از ته دل و از روی دوست داشتن بهم داد اما کادوهای دیگه رو مادرای بچه ها بهشون داده بودند تا بهم بدند.

اما واسه یه معلم هیچ چیز شیرین تر از اون نیست که بعد از سالها بشنوه نوگل کوچکش به یه موفقیت بزرگی رسیده، به امید آن روزها.

معلمی شغل نیست؛ معلمی عشق است ،اگر به عنوان شغل انتخابش کرده ای ، رهایش کن و اگر عشق توست مبارکت باد. (شهید رجایی )

مهدکودکمون رو براتون بذارم:

خداجونم از اون بالا یه قل بزن بیا پایین   

                                   بیا طناب بازی کنیم تو باغچه آب بازی کنیم

با غنچه ها قاطی بشیم تو حوض آب ماهی بشیم      

                               به جوجه ها لونه بدیم به مورچه ها دونه بدیم

بازی کنیم شنگول و شاد تا وقتی که مامان بیاد

این شعر رو خیلی دوست دارم چون اوج صمیمیت کودک رو با خدا میرسونه.

                             درخت دلتنگ تبرشد

                                        وقتی.....

            پرنده هاسیم های برق رابه شاخه هایش ترجیح دادند!

 تونل ها ثابت کردند که حتی در دل سنگ هم  راهی برای عبور هست.. .

سلام دوستای خوبم.

زمستون داره آخرین ردپای خودشو جا میذاره.اونم چه ردپایی!!!

شهرمون سفید پوش شده. دوروزه که داره برف میاد.هوا خیلی خیلی سرده.امروز هم که کولاکه.صبح گنجشکها مثل همیشه اومدند پشت پنجره ی حیاطمون .آخه من و آباجیم همیشه به اونا دونه می پاشیم.صبح وقتی داشتم دخترداییمو که  ازشب مهمون مابود بدرقه میکردم یه سری به کوچه انداختم که یه هو یه صحنه ای دیدم که جا خوردم

۱۰سال پیش بابام یه درخت کاج جلوی خونمون کاشت.یه درخت کوچول موچولو.هر چند روز یه بار بهش آب میدادیم.هروقت میخواستیم آدرس خونمونو به کسی بدیم می گفتیم همون خونه ای که جلوش یه درخت کاج داره.

درخت ما هر روز بزرگ وبزرگتر میشد.تا اینکه باد تندی که دیشب میومد اونو از ریشه کند وبه وسط کوچه انداخت که ماشینا نمیتونستن رد شن.صبح وقتی این صحنه رو دیدم خیلی ناراحت شدم.

همیشه رفتگرمحلمون  وقتی خسته میشد زیر سایه ش کمی استراحت می کرد.ولی حالا.............

درخت ۱۰ساله  ی من خداحافظ

   در بهاران کی شود سرسبز سنگ؟

                       خاک شو تا گل برآیی رنگ رنگ

   سال ها تو سنگ بودی دلخراش

                        آسمان را یک زمانی خاک باش!

می دونی چرا آدم وقتی بزرگ می شه به جای مداد با خودکار

 می نویسه؟

برای این که یاد بگیره هر اشتباهی پاک نمی شه.

انسان باید شرافت داشته باشد

                        نه شر

                            وآفت

         او خطاهایم را

               و من لطف او را...

                      زندگی 

                              شیرین می شود...

                      شاید فردا احساسی باشد

                  اما...

                                     عزیزی نباشد!

خدا دقیقا همون جایی دستمو گرفته که میتونسته مچمو بگیره....!

یا الرحم الراحمین

                  مولای من

                              بی تو جهانم الف ندارد

مرداب به رود گفت :

چه کردی که زلالی ؟!

جواب داد :

 گذشتم

سلام به همه ی دوستای گلم حالا چه شاداب وچه پژمرده!

می خوام یه خاطره از نوجوونی بابا و مامان جونم براتون تعریف کنم.البته ناگفته نمونه که بابا و مامانم باهم پسرعمه و دختردایی هستند.

یکی بود یکی نبود غیر از خدا هیچ کس نبود . مامان بنده همیشه انشاهاشو  میداد یا همسایه ها براش می نوشتند یا بابام.

یه روز مامانم تو دوره ی راهنمایی رفت پیش بابام و ازش خواست که براش یه انشا در مورد فصل پاییز بنویسه و خودش رفت پی بازی و خوش گذرونی!

 بابام هم قبول کرد ( اونم چه قبول کردنی!) و گفت: شب بیا و ببر. مامان جونم هم شب که میره انشا رو از بابام میگیره دیگه دفتر رو میاره و انشا رو نخونده میذاره تو کیفش  و با خیال راحت لالا.

صبح که میشه همون جوری کیف رو برمی داره و میره مدرسه مثل بچه زرنگا! از شانس  یازیخ مامانم خانوم معلمشون برا خوندن انشا پای تخته صداش میزنه و ....

حالا  بشنوید بقیه ی ماجرا رو!

دفترو باز میکنه و بعد گفتن بسم الله شروع به خوندن میکنه و میبینه سطر اول پره از مرگ برشاه

سطر دوم مرگ برشاه و کل صفحه رو بگیر تا آخرش مرگ برشاه.

مامانم همون جا سرخ میشه عینه یه لبو

معلم و بچه ها هم از خنده غش می کنند و....

خلاصه این یکی از هزاران شیطونی های بابام!

چهره ی مامانم قبل از خوندن انشا:

و اما بعد از خوندن انشا و رفتن پیش پسر عمه ی گرامی:

و بودا یازیخ بابام:

باباو مامان عزیزم خیلی دوستون دارم